Sevindik Mahallesi 1952’de göçmenler için kuruldu. Sevindik adı da bildiğimiz sevinç, sevinmeden geliyor. Prefabrik tek katlı, bahçeli evlerin sağlı sollu sıralandığı bu mahalle, şimdiki gibi şehrin ortasında değil, çok uzakta şehrin dışındaydı. O zamanlar avuç içi kadar şehirde Delikliçınar, Saraylar, Musa, Kaplanlar, Gündoğdu, Gürcan, Feslikan, Eskimüftü, Günbattı, Çaybaşı, Karaman, Altıntop, Gürpınar, İstiklal, Kayalık, Hatipoğlu, Karaman, Yücebağ, Değirmenönü mahalleleri vardı. Sevindik Mahallesi bunların hepsine uzaktı. Belediye Başkanı Turhan Bahadır’ın Bulgaristan’dan  gelen bu insanları “şehri karıştıracaklar” korkusuyla özellikle şehirden uzağa attığı söylenirdi. İşin aslı bu değildi tabi, hükümetin uyguladığı bir yerleşim programıydı bu…

GELİŞİNİZE SEVİNDİK…

195O’den itibaren Bulgaristan’dan Devlet Başkanı Todor Jivkov’un baskısından kaçarak Türkiye’ye göçenlerin büyük çoğunluğu Türkçe konuşan, büyük oranda okuryazar olan ve yüzde 70’i 45 yaş altındaki genç nüfusun oluşturduğu göçmenlerdi. Türkiye’ye gelenler yerleşim programı çerçevesinde çiftçi ve zanatkarlar olmak üzere ikiye ayrılır il merkezi, ilçeler ve köylere serpiştirilirdi. Göçmenler için tip projeler esas alınarak konutlar planlanır genelde kentlerin dışına 300 – 400 metre karelik parsellerin içinde tek katlı ve yaklaşık 65-90 metre karelik tip planlara göre yapılırdı. O yıl yani 1951’de Türkiye’ye göçenlerin sayısı 102 bin 208 kişiydi. Bunlardan 856’sı Denizli’ye geldi. Önce İstiklal Mahallesi’ndeki Rumlardan kalma evlere yerleştirildiler. Sonra Sevindik Mahallesi’ne gittiler. Feridun Alpat’ın “Turhan Bey onlardan şüphelendiği için uzağa attı” dediği Bulgar göçmenlerinin çoğu zanaatkardı.  İçlerinde terziler, mobilyacılar, ayakkabıcılar, araba tamircileri, sobacı ve tesisatçılar vardı.  Onlardan biri Denizlilerin bugün hayırseverliği ile hatırladığı İsmail Sever, bir diğeri de Çalışkan Soba markasını yaratan Hayri Çalışkan’dı.

ADI SEVİNDİK KALDI

Gerisi Yüksel Kaşıkçı anlatsın:

“Geldiklerinde lise öğrencisiydim, istasyonda trenden inmişler, tren garının arkasında tekstilcilerin boyahanelerine toplanmışlardı. Dağıtımlar oradan yapıldı. Biz de öğretmenlerimizle gittik “hoş geldiniz” dedik. Çok gariplerdi. Hepsi sanatkar, tahsil yapmış, doktor, hemşire filandı. Denizliler de, Bulgaristan’dan gelenler de çok sevinçliydi. Onlar Bulgar zulmünden kaçıp kurtuldukları için, biz de onları kucakladığımız için seviniyorduk. Önce İstiklal Mahallesi’ne yerleştirildiler burada ne kadar kaldılar hatırlamıyorum sonra Sevindik Mahallesine gittiler.

Sevindik’teki inşaatlar bittiğinde takvimler 1953 yılının sonbaharını gösteriyordu.

Kaynakça:

*Atatürk Araştırma Merkezi- Göç İstatistik Veriler

*Filiz Doğanay Türkiye’ye Göçmen Olarak Gelenlerin Yerleşimi/  – Devlet Planlama Teşkilatı

*Dr. Bilal Yıldız- Denizli Sancağında Gayrimüslimler- syf:252

*Cevdet Şemsioğlu (20. Yüzyıl Başlarında Denizli)